Sklonost ka lakom plakanju često je povezana sa osobinom koja se naziva osetljivost senzorne obrade. Ljudi koji imaju ovu osobinu u nauci su poznati kao visoko osjetljive osobe, a procjenjuje se da čine između petnaest i trideset odsto populacije.
Njihov mozak znatno snažnije reaguje na emotivne i senzorne stimuluse, što znači da dublje obrađuju i doživljavaju svijet oko sebe. Zbog nižeg praga osetljivosti, oni veoma lako zaplaču kada su preplavljeni informacijama, bilo da je riječ o umetničkom delu ili stresnom društvenom sukobu.
Pored senzorne osetljivosti, stepen empatije igra ključnu ulogu u učestalosti plakanja. Prema novim psihološkim istraživanjima o plakanju, visoko empatični pojedinci liju suze i u negativnim i u izrazito pozitivnim situacijama, poput trenutaka kada svjedoče tuđoj dobroti.
Sa druge strane, osobe sa izraženim neuroticizmom, koji odražava emotivnu nestabilnost, plaču češće isključivo u negativnim okolnostima, usled osjećaja frustracije ili bespomoćnosti.
Takođe, stil vezivanja u bliskim odnosima direktno utiče na suze, jer ljudi sa anksioznim ili sigurnim stilom vezivanja plaču mnogo lakše nego oni koji emotivno izbegavaju bliskost.
Sam čin plakanja složen je neurobiološki proces koji aktivira centralnu autonomnu mrežu (CAN) u mozgu. Strukture poput periakvaduktalne sive mase (PAG) kontrolišu mišiće lica i glasne žice, dok amigdala obrađuje snažne emocije prije nego što tijelo uopšte pusti suzu.
Prolivanje emocionalnih suza pokreće parasimpatički nervni sistem, prije svega nervus vagus, koji cijelom organizmu pomaže da se umiri. Suze na taj način oslobađaju korisne hormone poput endorfina i oksitocina, pružajući prirodno olakšanje i smanjujući fiziološku napetost.
Razlike u učestalosti plakanja snažno su oblikovane biološkim faktorima, a posebno dejstvom određenih hormona. Prolaktin, hormon čiji je nivo prirodno viši kod žena, direktno podstiče proizvodnju suza i emotivnu osetljivost.
Muškarci, nasuprot tome, tokom puberteta doživljavaju nagli rast testosterona, za koji su naučnici utvrdili da snažno inhibira emotivno plakanje. To objašnjava zašto dječaci i djevojčice u ranom detinjstvu plaču podjednako često, dok u odraslom dobu žene zaplaču u prosjeku dva do pet puta mjesečno, a muškarci najviše jednom.
Emocionalne suze, koje su karakteristične isključivo za ljudsku vrstu, obavljaju i izuzetno važnu društvenu funkciju. Plakanje djeluje kao snažan neverbalni signal koji okolini jasno poručuje da je pojedincu potrebna podrška ili uteha, čime se podstiče biološko povezivanje među ljudima.
Ljudi koji plaču posmatračima gotovo uvijek djeluju pouzdanije, iskrenije i saosećajnije, ali takva percepcija u velikoj mjeri zavisi od društvenog konteksta. Dok suze u privatnom okruženju izazivaju empatiju, plakanje na radnom mjestu posmatrači i dalje često pogrešno tumače kao znak emotivne nestabilnosti.
Izvor: rts
