Crveni Ferrari danas je jedan od najprepoznatljivijih simbola automobilske industrije. Čak i ljudi koji se ne zanimaju previše za automobile uglavnom će prepoznati italijanski sportski automobil po njegovoj karakterističnoj crvenoj karoseriji. Međutim, veza između Ferrarija i crvene boje nije nastala prvenstveno zbog dizajna, marketinga ili ličnog ukusa Enca Ferarija, već zbog pravila koja su važila u ranim danima automobilskog sporta.
Početkom 20. veka međunarodna automobilska takmičenja koristila su sistem nacionalnih trkačkih boja. One su omogućavale gledaocima da prepoznaju zemlju iz koje dolazi određeni tim, u vreme kada sponzorski logotipi i današnje šarene trkačke livreje još nisu postojali. Italija je dobila crvenu boju, Francuska plavu, Velika Britanija zelenu, dok se Nemačka povezivala sa belom.
Zbog toga su italijanski proizvođači, uključujući Alfa Romeo, Maserati i kasnije Ferrari, svoje trkačke automobile predstavljali u crvenoj boji. Enco Ferari je pre osnivanja sopstvene kompanije bio povezan sa Alfa Romeom, pa je tradicija crvenih trkačkih automobila postojala i pre nego što je njegov brend počeo da osvaja svetsku slavu.
Kada je Ferrari 1947. predstavio svoj prvi automobil, model 125 S, crvena boja već je bila duboko ukorenjena u italijanskom automobilskom sportu. Kasniji uspesi na trkačkim stazama pretvorili su je u sastavni deo identiteta kompanije iz Maranela.
Rosso Corsa, odnosno trkačka crvena, postala je nijansa koju ljubitelji automobila najčešće povezuju sa italijanskim proizvođačem. Njen značaj prevazilazi estetiku: ona predstavlja vezu sa istorijom automobilskih trka, sportskim uspesima i generacijama legendarnih modela. Ipak, Ferrari koristi više različitih nijansi crvene, a jedna od njih je Rosso Scuderia, svetlija boja osmišljena tako da automobil bude uočljiviji na televizijskim prenosima.
Crvena boja, međutim, nije bila apsolutno pravilo tokom čitave istorije kompanije. Jedan od najzanimljivijih izuzetaka dogodio se 1964. godine, kada su Ferrarijevi bolidi Formule 1 na poslednje dve trke sezone nastupili u plavoj i beloj boji. Enco Ferari je time protestovao zbog spora sa tadašnjim sportskim vlastima oko homologacije automobila za Svetsko prvenstvo sportskih automobila. Plavo-bela kombinacija bila je povezana sa američkim timom North American Racing Team, koji je učestvovao u ovom poduhvatu.
Taj potez ostao je jedan od najneobičnijih trenutaka u istoriji italijanske ekipe. Džon Surtis je iste godine osvojio titulu svetskog šampiona Formule 1 u Ferrariju, čime je postao jedini vozač koji je osvojio svetske titule na dva i na četiri točka. Ipak, crvena se ubrzo vratila kao dominantna boja tima i ostala njegov najprepoznatljiviji vizuelni znak.
Veza između Ferrarija i crvene boje postala je toliko snažna da je uticala i na kupce serijskih automobila. Početkom devedesetih godina, približno 85 odsto svih proizvedenih Ferrarija bilo je crveno. Vremenom su kupci počeli da biraju širu paletu boja, uključujući sivu, plavu, žutu, belu i različite personalizovane nijanse, pa je udeo crvenih automobila značajno opao. Podaci objavljeni 2012. godine ukazivali su na to da je crvenu tada biralo oko 40 odsto kupaca.
Ovaj trend pokazuje da čak ni najpoznatija automobilska boja nije imuna na promene ukusa. Ferrari danas nudi brojne mogućnosti personalizacije, pa kupci mogu da naruče automobile koji se znatno razlikuju od tradicionalne predstave o crvenom italijanskom superautomobilu.
Ipak, teško je očekivati da će Rosso Corsa izgubiti svoj status. Decenije trkačkih pobeda, legendarni modeli i snažna veza sa italijanskim automobilskim nasleđem učinili su da crvena boja postane mnogo više od fabričke opcije. Ona je deo identiteta kompanije, prepoznatljiv simbol performansi i jedan od najuspešnijih primera kako se sportska tradicija može pretvoriti u globalno prepoznatljiv brend.
AutoRepublika
Fotografija: Ferrari
