Nacionalni arhiv Sjedinjenih Država (NARA) nedavno je na internetu objavio gotovo kompletnu administrativnu istoriju miliona članova Nacionalsocijalističke radničke partije Njemačke (NSDAP), kao i ljudi koji su na druge načine – zvanično – bili povezani sa nacističkim režimom.
Dostupno je oko 16,3 miliona digitalnih objekata na više od 5.500 digitalizovanih mikrofilmova, datiranih između 1927. i 1945. godine.
Ovaj ogroman korpus dokumenata prvi put može da istražuje svako – besplatno i bez ikakve registracije.
Dokumenti sadrže ime i prezime, datum i mjesto rođenja, prebivalište, zanimanje i druge biografske podatke. Riječ je uglavnom o muškarcima – Njemcima, ali i Austrijancima, kao i osobama njemačkog porijekla u drugim zemljama (Volksdeutsche).
Građa obuhvata tri osnovne kategorije: članstvo u NSDAP-u, pripadnost strukovnim udruženjima koja je NSDAP promovisao ili sa kojima je bio povezan (poput nastavničkih ili ljekarskih komora), kao i aktivnosti nacionalsocijalističkog pravosuđa.
Zašto je ovo važno
Više od osam decenija nakon Drugog svjetskog rata, generacija koja je u njemu aktivno učestvovala i preživjela, gotovo je nestala. Ipak, u Njemačkoj i Austriji za njom je ostao “zid ćutanja” – kako u porodicama, tako i u javnosti.
Ogromna navala na sajt Nacionalnog arhiva SAD, koji je zbog toga često preopterećen i privremeno nedostupan, pokazuje da interesovanje ne blijedi s vremenom – naprotiv.
Dok su djeca ratne generacije, iz lojalnosti ili zbog traume, često poštovala tu tišinu, unuci su danas spremni da je sruše. Objavljivanje arhiva dalo je toj generaciji svojevrsni “digitalni bager” za razbijanje zida ćutanja.
Naslovi koji preplavljuju medije, poput onog u najtiražnijim listovima – “Da li je moj deda bio nacista?” – nisu samo senzacionalizam, već očigledan odraz kolektivne potrebe za istinom.
Istorija više nije vlasništvo zatvorenih arhiva, dostupna samo stručnjacima i novinarima.
Koliko je bilo nacista u Njemačkoj i Austriji
Prema podacima Njemačkog istorijskog muzeja, 1945. godine svaki peti odrasli Njemac bio je među ukupno 8,5 miliona članova NSDAP-a, čime je barem formalno podržavao nacistički sistem.
“Članstvo u nacističkoj partiji bilo je masovni fenomen”, kaže istoričar i novinar Sven Feliks Kelerhof, autor knjige o NSDAP-u objavljene 2017. godine.
“Ako se u obzir uzmu i masovne nacističke organizacije poput obaveznog Njemačkog radničkog fronta, Nacionalsocijalističke narodne pomoći, Hitlerove omladine i Nacionalsocijalističke ženske lige, njihove partijske strukture su 1939. godine brojale približno 69 miliona članova. Ipak, zbog čestog dvostrukog i višestrukog članstva, nemoguće je precizno utvrditi koliki je dio od tadašnjih gotovo 80 miliona stanovnika bio uključen u sistem. Utemeljene procjene govore da je riječ o najmanje 50 procenata stanovništva”, napisao je Kelerhof za list Velt.
Prema procjenama Dokumentacionog centra austrijskog otpora, gotovo 700.000 Austrijanaca bili su članovi NSDAP-a – oko deset odsto tadašnjeg stanovništva.
Zvanično je nakon rata registrovano 540.000 članova, ali se pretpostavlja da je veliki broj ostao van evidencije, jer je dio dokumentacije uništavan.
Ipak, značajan dio građe je sačuvan – uključujući i bečke dosijee, koji nisu uništeni samo zato što je sistem grijanja u zgradi Parlamenta bio preopterećen, gdje je građa trebalo da bude spaljena, piše austrijski dnevnik Standard.
Gdje su čuvani podaci o članstvu u NSDAP-u
NSDAP je osnovana 24. februara 1920. godine u Minhenu, preimenovanjem Njemačke radničke partije (DAP). Među osnivačima stranke bio je i Adolf Hitler, koji je tada još bio Austrijanac i koji je ubrzo preuzeo vođstvo i pretvorio je u masovni pokret.
Administrativnu nadležnost nad članstvom imala je kancelarija blagajnika Rajha (Reichsschatzmeister). Ova centralna institucija, sa više od 3.200 zaposlenih, bila je odgovorna za finansije partije i vođenje centralnog registra članstva. Nalazila se u Minhenu, a od 1929. do kraja rata 1945. godine vodio ju je Franc Ksaver Švarc, koji je odgovarao isključivo Hitleru.
Na kraju rata, centralni registar obuhvatao je više od deset miliona članskih kartona, prema podacima Minhenskog dokumentacionog centra za istoriju nacionalsocijalizma.
Kako su nacistički arhivi dospjeli u američke ruke
Opstanak kartoteka članova NSDAP-a duguje se Hansu Huberu, direktoru fabrike papira u blizini Minhena, koji se pred kraj rata suprotstavio naredbi da uništi dokumentaciju – ukupno 65 tona papira.
Huber je kasnije svjedočio da je spise sakrio ispod gomila starog papira. Zahvaljujući tome, danas se procjenjuje da je izgubljeno svega oko 20 odsto građe.
U oktobru 1945. godine dokumenti su u 20 kamiona prebačeni u novoosnovani Berlinski dokumentacioni centar (BDC), koji je tada bio pod američkom upravom. Tamo su dokumenti razvrstani i mikrofilmovani.
Njemačkom saveznom arhivu predati su tek poslije ponovnog ujedinjenja Njemačke, 1994. godine. Sjedinjene Američke Države zadržale su kopije mikrofilmova – upravo one koje su sada javno dostupne u digitalnom obliku.
Mit o “automatskom učlanjivanju” u partiju
S obzirom na to da je tokom decenija bilo mnogo dezinformacija – koje ni danas nisu rijetkost – o tome kako se postajalo član NSDAP-a, Njemački savezni arhiv (Bundesarchiv) na svom sajtu je objavio precizno objašnjenje procedure.
Naime, ako bi u javnost dospjela informacija da je neka uticajna ličnost ili političar u poslijeratnoj Njemačkoj bio član NSDAP-a, to bi se uglavnom prvo negiralo. Potom bi uslijedila tvrdnja da su te osobe učlanjene bez svog znanja ili “automatski”, na primjer preko Hitlerove omladine (Hitlerjugend).
Međutim, arhiv jasno navodi da su svi registrovani članovi – bez izuzetka – morali lično da potpišu zahtjev za članstvo.
Pristupanje partiji bilo je dozvoljeno samo punoljetnim osobama. Izuzeci su uvedeni tek u januaru 1944. godine za pripadnike Hitlerjugenda rođene 1926. i 1927. godine, dok su slučajevi rođenih 1928. godine dokumentovani izuzetno rijetko.
U poslijeratnim saveznim vladama Zapadne Njemačke je prema podacima njemačke vlade bilo 27 bivših članova NSDAP-a.
Najvišu funkciju je imao Kurt Georg Kizinger (CDU) koji je od 1966. do 1969. bio kancelar Njemačke na čelu koalicije CDU i SPD. U Kizingerovoj vladi su pored njega čak devetorica ministara bili članovi NSDAP-a. Rođen je 1904. i bio je član NSDAP od 1933.
Od 1940 do 1945. je radio u Ministarstvu spoljnih poslova u Hitlerovoj Njemačkoj. Poslije rata je postao član CDU, od 1958. do 1966. bio premijer Baden-Virtemberga, a od 1967. do 1971. predsjednik CDU.
Među 26 saveznih ministara poslijeratne Njemačke koji su bili bivši članovi nacističke stranke je, na primjer, i bivši ministar spoljnih poslova Hans-Ditrih Genšer. On je rođen 21. marta 1927, a član NSDAP je postao 1944. Genšer je ukupno proveo 23 godine kao savezni ministar, služeći pod kancelarima Vilijem Brantom, Helmutom Šmitom i Helmutom Kolom.
Zašto Njemačka nije objavila dokumenta
Iako su dosijei u SAD javno dostupni, njihovo pretraživanje zahtijeva dosta strpljenja. Neki mediji su u međuvremenu objavili detaljna uputstva za pretragu mikrofilmova, kao i aplikaciju koja u tome pomaže.
I u Njemačkoj je do sada bilo moguće istraživati ove dokumente, ali se postupak sprovodi posredno, uz podnošenje zvaničnog zahtjeva i obaveznu asistenciju arhivara. Na odgovore se često čeka nedjeljama ili mjesecima, a istraživanje može da podrazumijeva i neke troškove.
Važna razlika je to što je istraživanje osoba sa kojima podnosilac zahtjeva nije u srodstvu moguće isključivo za stručnjake.
Prema njemačkom zakonu, lični podaci mogu biti javno objavljeni tek deset godina nakon smrti osobe ili 100 godina od njenog rođenja.
Savezni arhiv godišnje obradi oko 75.000 zahtjeva u vezi sa osobama povezanim sa NSDAP-om, Vermahtom i drugim organizacijama, rekao je njegov portparol Elmar Kramer za Bavarski javni servis. On procjenjuje da bi zapisi NSDAP-a mogli postati dostupni onlajn tek tokom narednih godina, najranije početkom 2028. godine, piše Dojče vele.
Izvor. Glas Srpske
