“Fredi Merkjuri bi se zgrozio kad bi gledao Boemsku rapsodiju”

Objavljeno: 26.11.2018.


Film Boemska rapsodija, o frontmenu benda Queen Frediju Merkjuriju, za samog muzičara bi danas vjerovatno bio veća sramota nego čast – tvrdi u svom tekstu Selim Rauer.




Ovaj istraživač sa Univerziteta u Minesoti autor je knjige Fredi Merkjuri, objavljene prije 10 godina, a prema njegovom uvjerenju, zasnovanom na svjedočenjima prijatelja i savremenika, aktuelni film falsifikuje život preminule rokenrol ikone i prekraja ga u skladu s viđenjem i željama preostalih članova benda.

“Kad sam prije 10 godina intervjuisao bliskog prijatelja Fredija Merkjurija, u jednom trenutku mu je zazvonio telefon. Bio je to neko iz Queen Productions, kompanije koja kontroliše sve što ima veze s ovim bendom. Nije im se svidjelo što neko radi na projektu koji oni nisu odobrili. Na sreću, moj sagovornik ih je ignorisao pa smo neometano nastavili razgovor”. Ovako Rauer započinje svoju priču koja je objavljena dva dana prije 27-godišnjice Fredijeve smrti, a u jeku popularnosti filma koji je navodno snimljen u čast jedne od najharizmatičnijih muzičkih figura 20. vijeka. Umjesto toga, smatra on, dobili smo deprimirajući dokaz kako i koliko preostali članovi benda kontrolišu neprocjenjivo nasljeđe preminulog pjevača.

“Grupa Queen je prestala da postoji sa smrću svog frontmena, ali Queen Productions nastavlja da postoji kao neki korporativni zombi. Podređen njima, gilm Brajana Singera ne zadovoljava ni minimum faktičkih ili etičkih kriterijuma”, navodi Rauer, objašnjavajući istorijske i biografske nedosljednosti u filmu činjenicom da su producenti bili upravo članovi benda gitarista Brajan Mej i bubnjar Rodžer Tejlor. Njima je, tvrdi, više odgovaralo da se sa Fredijevim nasljeđem obračunaju iz subjektivne perspektive nego da ovim ostvarenjem objektivno predstave stvarnost.

Od brojnih netačnosti kojima film barata, Rauer navodi samo neke – na primjer, koncert u Riju, na kom je bilo 300.000 ljudi, prebačen je iz 1985. u 1977, a datum kad je izašao hit We Will Rock You kasni pet godina za stvarnim događajima.

“I ne bi ove promjene bile problematične da su poslužile plemenitoj umjetničkoj svrsi. To ovde, međutim, nije slučaj, jer zapravo služe latentno homofobnoj dramaturgiji. Rami Malekov Fredi Merkjuri je gotovo postiđen svojom homoseksualnošću. On je nerijetko prikazan kao melanholičan i ćudljiv, što je u suprotnosti sa ličnošću koje se sjećaju njegovi bliski prijatelji, pa i publika. Stvarni Fredi je bio odlučani beskompromisan, sa nevjerovatnim smislom za humor i samoironiju”.

Za razliku od te predstave, Fredi u filmu je osakaćen kajanjem pošto je priznao da je gej i pošto je morao da sruši fasadu heteroseksualnog života koju je do tada servirao javnosti, sa Meri Ostin, ženom koju je često nazivao ljubavlju svog života.

“Tako je muzičko putovanje i osvajanje svijeta grupe Queen postalo rob heteronormativne vizije koja je bliska ostalim članovima benda. Ovo postaje film priznanja po filozofskom modelu Mišela Fukoa gde priznanje podrazumeva nasilan osjećaj krivice i onoga koji priznaje stavlja pod kontrolu normativne kulture”, ističe Rauer.

Fredi u filmu djeluje kao neko ko traži oproštaj zbog onoga što je. Filmski Fredi voli muškarce, baš kao i stvarni Fredi, ali čineneći to, on “griješi”. Njega njegova homoseksualnost tjera da pravi pogrešne izbore, osuđujući sopstvenu dušu i potpadajući pod zle uticaje. Vidimo ga skoro kao slabića koji je sebe prognao i uronio u gej podzemlje Londona, Njujorka, Minhena, zaradivši tako ozloglašeni “gej rak”, virus koji ga je ubio, zajedno sa još 30 miliona ljudi. Droge, alkohol, destruktivno ponašanje – kao da se sve to pripisuje njegovim pokušajima da sebi oprosti što je homosekualac.

Indikativna u tom pogledu je i činjenica da film briše sve ljude koji su postali njegova druga porodica u ovom periodu, izuzev Džima Hatona, jednog od njegovih ljubavnika.

Međutim, falsifikovanje stvarnosti se ne završava tu. Ovaj film Merkjurija predstavlja kao jedinog člana koji se distancirao od benda i izdao ih zbog solo ugovora od 3 miliona dolara sa CBS-om. Nigde se ne pominje činjenica da su solo albume pre njega imali i Tejlor (1981) i Mej (1983).

“Najproblematičnija laž u filmu je, međutim, Fredijevo priznanje da je bolestan koje je smješteno u događaje oko Live Aid koncerata 1985, iako je poznato da je HIV test prvi put radio 1987.”

Dakle, ne da ovaj film nije nikakav tribjut genijalnom rokeru, već su Tejlor i Mejl zarili nož u sjećanje na njega, stavivši so na ranu svih koji su poznavali i voljeli Fredija i koji su bili svjedoci njegovih posljednjih mjeseci – mjeseci u kojima je trpio medijski linč zbog svoje homoseksualnosti i svoje bolesti.

Ali u vremenu u kom je bitna samo ona box office brojka, koga još zanima istina?

Komentariši

Vaš e-mail neće biti objavljen. Podaci koji su neophodni obilježeni su znakom *