Da li ste ludi ako idete kod psihologa?

Objavljeno: 30.10.2018.


I dalje postoje ljudi koje je sramota da potraže pomoć psihologa jer će okolina misliti da su ludi. Još gore je što u njihovoj okolini zaista sigurno ima mnogo onih koji bi to i pomislili, a onda počeli i da šire tu nevjerovatno glupu i netačnu informaciju.




Ipak, odomaćeno mišljenje da samo “ludaci” posjećuju psihologe polako ostaje u prošlosti, ne samo zbog sve veće rasprostranjenosti ove prakse, već i zbog činjenice da se prosječan čovjek, živjeći u civilizovanom društvu, u toku svog života nekoliko puta neminovno sretne sa psihologom.

Sve veći broj ljudi uviđa potrebu za traženjem ovakve vrste pomoći, a kako bi i oni obeshrabreni dobili odgovore na pitanja koja se često ne usuđuju ni da postave, evo nekoliko nedoumica koje ih najčešće muče.

Ako idem kod psihologa, da li to znači da sam lud?

Pojmom normalnosti psihologija se bavi već dugo vremena, piše sajt psihoverzum. Ipak, činjenica je da danas ne postoji jasna definicija ovog pojma. Postojali su, svakako, različiti pristupi – od toga da je normalnost ono što važi za najveći broj ljudi, te da svaki ekstrem spada u “nenormalnost” zatim da je normalnost odsustvo psihičkih tegoba uz nenarušeno svakodnevno funkcionisanje, odnosno, od Frojdu, “sposobnost čovjeka da voli i radi”.

Danas se za definisanje ovog pojma koriste kriterijumi kao što su patnja, disfunkcionalnost, upadljivost, kršenje moralnih i socijalnih normi, iracionalnost, nepredvidljivost i nekontrolisanost ponašanja. Nijedan od ovih kriterijuma nije dovoljan niti nužan da bi se neko proglasio “nenormalnim”.

Stvar je u tome da se etikete da li je neko “lud” ili nije ne lijepe tek tako. Ukoliko imate problema u nekom segmentu životnog funkcionisanja, a utvrđeno je ili sumnjate da je njihov uzrok psihičke prirode, tražiti profesionalnu pomoć ne samo da ne implicira “ludost” ili neadekvatnost, već naprotiv – ono predstavlja pravi odabir načina za rješavanje problema.

Traženjem pomoći zapravo problemu pristupate proaktivno, preuzimate odgovornost za svoje ponašanje i odlučujete da se sa problemom uhvatite u koštac, što je već odličan prvi korak ka pozitivnoj promjeni.

Šta će tamo da mi rade?

Uprkos popularnom uvjerenju, psiholozi i drugi stručnjaci iz oblasti mentalnog zdravlja ne umiju da čitaju misli. Oni raspolažu onim informacijama koje im vi, verbalno i neverbalno, date.

Ako se obratite psihologu za pomoć, najprije ćete mu ispričati šta je to što vas dovodi njemu. Vi dozirate informacije koje dajete, ali uz svijest da skrivanje ili nepotpuno obavještavanje mogu biti destruktivni za vas i voditi sabotaži kompletnog procesa. Naravno, nerealno je očekivati da imate potpuno povjerenje u nekoga koga vidite prvi put u životu, bez obzira na autoritet struke. Zato je prvih par susreta orijentisano ka boljem upoznavanju u oba smjera i kreiranju odnosa povjerenja. Stvari koje kažete tokom razgovora ne smiju biti otkrivane trećem licu, što je takođe propisano kodeksima pomagačke struke (uz postojanje propisa kada se od ovog pravila odstupa, a ono je vezano za ugrožavanje lične i bezbijednosti drugih ljudi).

Da li da idem kod psihologa ili psihijatra?

Odluka je isključivo na vama, jer stručnjaci ovih dveju profesija najčešće vrlo usko sarađuju – tako će vas jedan od njih, ako smatra da je vaš problem u većoj mjeri u domenu ekspertize drugog, poslati tamo gdje smatra da ćete dobiti najadekvatniju pomoć. U velikom broju slučajeva, da biste započeli rad sa psihijatrom, on će vas uputiti najprije na psihologa, čiji će zadatak biti utvrđivanje vašeg aktuelnog mentalnog funkcionisanja kroz primjenu psiholoških testova i ostalih alata koji se koriste u svrhe dijagnostike.

PSIHOLOG

Edukacija: Psiholog je stekao obrazovanje na nekom od fakulteta društvenih nauka (kao što je filozofski). Ove studije usmjerene su na proučavanje psihologije kao nauke, pa se psiholog može posebno osoposobiti za rad sa određenom populacijom, koja uključuje i kliničku. Psiholozi mogu postati psihoterapeuti, kroz zadovoljavanje za to neophodnih uslova.

Praksa: Psiholozi, u kontekstu mentalnog zdravlja, sprovode testiranje u kliničko-dijagnostičke svrhe, kao i savjetodavni, terapijski i edukativni rad. Usko sarađuju sa psihijatrima, ali i drugim ljekarima kada je u pitanju ispitivanje aktuelnog psihičkog funkcionisanja i prijedlog, odnosno sprovođenje mjera za njegovo poboljšanje.

Ovlašćenja: Psiholog je jedini koji je ovlašćen da sprovodi testiranje u dijagnostičke ili bilo koje druge svrhe. Psiholozi posjeduju licencirane testove čija zloupotreba je zabranjena, a oni predstavljaju jedina ovlašćena lica za upotrebu tih testova, posebno za njihove rezultate. Ovu oblast regulišu ustanovljena etička načela struke.

PSIHIJATAR

Edukacija: Psihijatar je po svom osnovnom obrazovanju doktor medicine, a kao specijalizaciju izabrao je psihijatriju. Dakle, psihijatri su na prvom mjestu ljekari, pa je njihov pristup mentalnim oboljenjima prevashodno medicinski. I psihijatri se mogu edukovati i postati psihoterapeuti.

Praksa: Psihijatri se u praksi bave takođe savjetodavnim i terapijskim radom. Njihova osnovna dijagnostička sredstva su intervju i – psiholozi. Osnovna razlika između psihološkog i psihijatrijskog tretmana jeste u primjeni psihoaktivnih ljekova – psihofarmaka.

Ovlašćenja: Psihijatar je jedini stručnjak u oblasti mentalnog zdravlja koji ima ovlašćenja za upotrebu psihofarmaka u tretmanu svojih pacijenata. Psihijatri prepisuju ljekove, prate njihov učinak, po potrebi koriguju terapiju i, prateći stanje tokom vremena, ukidaju ljekove ukoliko se stanje pacijenta poboljša do mjere do koje može funkcionisati bez upotrebe psihofarmaka.

PSIHOTERAPEUT

Edukacija: Psihoterapeut po svom osnovnom obrazovanju može dolaziti iz bilo koje humanistički orijentisane struke. Ono što ga čini kvalifikovanim za bavljenje psihoterapijom jeste dodatna edukacija iz nekog od priznatih psihoterapijskih modaliteta, što je uslov koji moraju da ispune i psiholozi i psihijatri, bez obzira na osnovno obrazovanje.

Praksa: Psihoterapeuti u svojoj praksi upražnjavaju vještine stečene tokom psihoterapeutske edukacije, ali i svog ličnog terapijskog iskustva koje su prošli tokom edukacije. Oni se bave psihoterapijskim radom po smjernicama dominantnog edukativnog modaliteta koji su prošli, sa mogućnošću integracije znanja, vještina i tehnika iz drugih modaliteta ukoliko njima vladaju.

Ovlašćenja: Psihoterapeut ima ovlašćenja da sprovodi djelatnost psihoterapije pod uslovom da je ispunio za to neophodne uslove. Zato se psihoterapijom bave isključivo licencirani pojedinci, koje su domaća i inostrana stručna društva imenovala za psihoterapeute svojih škola.

 

Izvor: psihoverzum.com

Pratite nas na društvenim mrežama:

Facebook: BIG 1  BIG 2  BIG 3  BIG 4  bigportal.ba

BIG Instagram

BIG Twitter

Komentariši

Vaš e-mail neće biti objavljen. Podaci koji su neophodni obilježeni su znakom *